Opera Zuid, De Nationale Opera, Nederlandse Reisopera. Dirigent: Nicolas Krüger, solisten: Eva Rae Martinez, Ismael Correa Ulriksen, Aaike Notier, Steven van der Linden. Les enfants terribles, Philip Glass. Opera Forward Festival. Gehoord: 14 maart 2026, Frascati, Amsterdam. Door Michael Klier
Een Amerikaanse componist die opera’s in het Frans schrijft? Hoe zit dat? Philip Glass studeerde dankzij een beurs vanaf 1964 twee jaar lang bij Nadia Boulanger in Parijs. Maar al tien jaar eerder verbleef hij een zomer lang in deze stad. Glass leerde toen de films van schrijver en filmregisseur Jean Cocteau kennen. Hij herinnert zich: ‘Het bohemienleven dat je in [Cocteau’s] Orphée ziet, was het leven waar ik me … toe aangetrokken voelde, en dat waren de mensen met wie ik omging.’
Jean Cocteau
In de jaren 1991 tot 1996 schreef Glass als een soort eerbetoon drie kameropera’s gebaseerd op Cocteau’s proza en filmwerk: Orphée (1950), La Belle et la Bête (1946) en de roman Les Enfants terribles (1929). Het laatste deel van het drieluik concipieerde Glass als ‘dansopera’. Les Enfants terribles (1996) was oorspronkelijk voor vier zangstemmen, drie piano’s en dansers met een choreografie van Susan Marshall. Afgelopen weekend ging een versie zonder dansers op het Opera forward Festival in première.
Bach
Het begeleidende ensemble bestaat uit slechts drie piano’s. Dit doet denken aan Bachs Concerto voor vier klavecimbels, een componist die Glass bij Boulanger had bestudeerd. Glass zelf deed het denken aan ‘de sneeuw, die onophoudelijk valt gedurende de hele opera … en getuige is van de zich ontvouwende gebeurtenissen. Hier staat de tijd stil. Er is alleen muziek, en de beweging van kinderen door de ruimte.’
Fantasievol decor
Zo begint deze opera op een klein theaterpodium (Frascati) vol met samengepropte papiertjes. Meer is er niet nodig om een schoolplein uit te beelden waarop Gérard (Steven van der Linden) en Paul (Ismael Correa Ulriksen) juichend een sneeuwbal- gevecht beginnen. Paul wordt door een steen geraakt en Paul brengt hem naar zijn zus Lise (Eva Rae Martinez). Bij wijze van aanbellen halen de zangers een papieren muur neer en dan ben je opeens in een piepklein volgepropt kamertje waarin zich het noodlottige verhaal ontvouwt. Glass’ muziek is daarbij in de woorden van regisseur Béatrice Lachaussée ‘betoverend, fascinerend, hypnotiserend, soms vrolijk en soms beklemmend’.
Destructief spel
Broer en zus leven in hun eigen fantasiewereld. Hun kleine (slaap)kamer (weergaloos mooi decor van Jorine van Beek) toveren ze om tot een intiem koninkrijk waarin ze dagelijks intens uitdagen. Hun hechte omgang ontaardt geleidelijk in een gevaarlijk spel van jaloezie en manipulatie. Gérard is in het begin Paul en Lise’s enige vriend en link tot de buitenwereld. Wanneer Lise later gaat werken als model leert ze daar Agathe (Aaike Notier) kennen. Die trekt bij hun in na de dood van hun moeder.
Eva Rae Martinez
Sopraan Rae Martinez is de spil in het manipulatieve web waarin de vier vrienden in verstrikt raken. Door haar verfijnde stem en haar energieke acteervermogen raakt iedereen in haar ban. De intriges die ze opzet om haar broer niet aan Agathe te verliezen beginnen subtiel. We volgen haar eerst nog kinderlijke acties en blijven tot het eind hopen dat ze nog op tijd uit haar duivelse rol stapt. Maar haar vernietigende kracht weet niet van ophouden en zo culmineert het drama in een dodelijke apotheose.
Hypnotiserend
In Lachaussée’s enscenering klopt alles. Les Enfants Terribles ontvoeren je naar een fantasiewereld met liefde en bedrog. De excellente jonge zangers creëren samen met de zeer attent en spelende pianisten een suggestief drama dat het publiek pakt en na de laatste noot ademloos achterlaat.
Wat een spannend opera-avontuur!
Foto’s: Joost Milde, Hreinn Gudlaugsson,
De recensie verschijnt ook op https://denieuwemuze.nl/category/recensies/