Catarina Casquiero, Eríc Amorim dos Santos, Fábio Krayze, Bryan Doisy, Marco da Silva Ferreira, Matias Rocha Moura, Max Makowski, Nala Revlon. Programma: F*cking Future, Marco da Silva Ferreira. Julidans. Gezien: 2 juli 2026, ITA. Door Michael Klier
Een uur lang dansen acht dansers, waaronder choreograaf Marco da Silva Ferreira, tot in je hart en laten je niet meer los. Hun intensiteit zorgt ervoor dat je ademloos blijft kijken en geen seconde je aandacht verliest. Aan het eind verlaten ze alle acht de in het midden gelegen dansvloer en klimmen aan twee kanten tussen de toeschouwers door naar boven. Daarna ontstaat er onmiddellijk een verandering in het publiek. De anders zo anonieme massa kijkt naar elkaar en deinst na. Het is alsof deze korte lijfelijke ontmoeting de al opgebouwde band met de dansers nog extra versterkt heeft.
Autodidact
‘Dance is political. It’s about cultural identities and beliefs’, zegt de Portugees Da Silva Ferreira (1986), die optreedt met zeven zeer verschillende dansers. Ze hebben diverse achtergronden in urban- en streetdance, ballroom, popcultuur en clubscene. Hijzelf is grotendeels autodidact en brak door in 2010 na het winnen van So You Think You Can Dance – Portugal. Daarna maakte hij zijn eerste choreografie en werkte met choreografen als Hofesh Shechter, Tiago Guedes, Victor Hugo Pontes en Paulo Ribeiro.
Marco da Silva Ferreira
Voordat hij danser werd, was Da Silva Ferreira een topzwemmer. Hier maakte hij kennis met strengheid en discipline, die hem jaren later zouden inspireren tot zeer energieke, maar eveneens lichtvoetige en speelse choreografieën. Zijn dans herinnert aan minimal music: kleine bewegingselementen die herhaald worden en geleidelijk verschuiven en veranderen. Zo komen de dansers aan het begin van , F*cking Future één voor één binnen met een sluipende stap die telkens abrupt onderbroken wordt door een staccato veerkrachtige ruk van hun gespierde bovenlichaam.
Individualistisch
Alle acht dansers bewegen op dezelfde ritmische beat, maar vanaf het allereerste moment voeren individuele nuances de boventoon. De twee vrouwen en zes mannen zouden niet verschillender kunnen zijn qua leeftijd en uiterlijk. Maar het zijn vooral de kleine verschillen in uitvoering, die eerst slordig overkomen voordat duidelijk wordt dat het opzet is. En vanaf dat moment begin je van ze te houden: je leert ze als het ware kennen. Je let op de verschillende tatoeages op hun glanzende armen en lichamen en op de manier waarop ze kijken als ze dicht voor je langs wervelen.
Iriserend licht en stuwende muziek
F*cking Future draait om dit proces van contact maken met elkaar. Na de langzame opbouw van het quasi uniforme stoere marcheren voeren steeds meer zachtere vloeiende bewegingen de boventoon. De harde beat-gestuurde muziek van Rui Lima en Sérgio Martins brengt voldoende afwisseling in dynamiek en ritmes. Het fascinerende lichtontwerp Teresa Antunes en Rui Monteiro zorgt er eveneens voor dat je steeds nieuwe aspecten ontdekt bij de dansers. Soms zie je een kluwen lijven uit de rook opstijgen dan weer echte, bezwete mensen met make-up onder hun ogen uitgesmeerd.
Aanrakingen
Door de uniforme kostuums van lakglanzende broeken en romeinse maliënkolders wordt je aanvankelijk op het verkeerde been gezet. De dans herinnert dan aan clubcultuur, giftige mannelijkheid, geweld en autoritarisme. Maar hier tegenover stelt Da Silva Ferreira steeds meer vrije en weerbarstige moves. Zo ontstaat steeds meer samenhorigheid vanuit uitbarstingen van pure dansvreugde. In het vervolg beginnen de dansers elkaar haast toevallig aan te raken. Ook hier denk je eerst aan een vergissing of een geheime boodschap. Maar deze voorzichtige ontwikkelingen horen bij het spel.
Zang
Tegen het einde verandert plotseling de muziek. De sfeer is die van een beachparty en de dansers zingen uit volle borst mee: ‘I don’t care what people say; I can make it all the way’. Nu wordt ook de geëngageerde dans gevarieerder en nemen de dansers de hele dansvloer in beslag. Nadat de dansers zich in het publiek hebben gestort is het tijd voor de laatste act: het licht wordt gedimd en de dansers gaan op de grond liggen. De rook zwelt aan en laat de in fluorescerend licht gedoken lichamen langzaam verdwijnen. Zo is de magie compleet.
Zelden heb ik zo veel gevoeld tijdens een dansvoorstelling.
Foto’s: Tristram Kenton/the Guardian, Blandine Soulage, Carina Branco, João Octávio
De recensie verschijnt ook op https://denieuwemuze.nl/category/recensies/
Dutch