Melanie Bong Kwartet: Melanie Bong, zang, Christian Doepke piano, Frans van Geest, bas en Gijs Dijkhuizen drums. Gehoord: 3 maart 2026, Qbus, Leiden. Door Michael Klier
Voor sommige concerten moet je een blokje om lopen. Zo was ik deze week bij een jazzconcert in Qbus in Leiden. Je komt er alleen als je het weet en zelfs dan voel je je een soort avonturier als je langs de deuren van diverse oefenruimtes de bar-ontmoetingsruimte en het podium hebt bereikt. De soliste, jazzzangeres Melanie Bong had lang uitgekeken naar dit concert. Al zeven jaar geleden maakte ze plannen voor haar eerste Nederlandse tour maar o.a. door Corona kwam het er nu pas van.
Melanie Bong
Bong schakelt makkelijk tussen de genres Latin, Soul en Gipsy Music. Als je haar vraagt naar haar roots, zegt ze: ‘Ik kom van de planeet Aarde en hou heel erg van de energie van New York City en Tokio, maar ook van de rust van de Oostenrijkse Alpen.’ Ze werd geboren in München als dochter van een Baltisch-Pruisische schilder en een Sinti zangeres-muzikante. Opgegroeid is ze in Tirol en later studeerde ze in Graz en in New York bij de legendarische jazzzangeres Sheila Jordan die in augustus jl. op 96 jarige leeftijd is overleden.
Persoonlijk verhaal
Bong zong veel eigen composities met haar eigen teksten. Ik was het meest onder de indruk van My heart ’s still yours. Dit verhaal over een liefde die je niet loslaat, werd ingeleid door een stevig basritme. De melodielijn lag goed in het oor en Bong zong zo puur en eerlijk dat je je makkelijk kon inleven in de emotionele lading. Ook door haar boeiende inleidingen tussen de songs maakte ze op een sympathieke manier contact met haar publiek.
Vuur en ziel
De band met wie ze het podium deelde bestond uit de eveneens uit München afkomstige pianist Christian Doepke, Frans van Geest op bas en een bewonderenswaardig ontspannen Gijs Dijkhuizen op drums. De eerste set begon met Gipsy Fire, de titelsong van Bongs laatste CD. De live versie was even wennen, zonder gitaren en achtergrondkoor. Ook in de volgende songs was het nog even een voorzichtig aftasten van de musici onderling. Pas toen deze drie musici als intermezzo zonder zang over de standard On Green Dolphin Street improviseerden kreeg het spe(e)l vuur en ziel.
Sterke techniek
Bong is geen jazzdiva maar heeft wel alle zangtechnieken in huis. Zo zong ze vervolgens ook de jazz-standard Hi Fly (Randy Weston). Hier vlocht ze virtuoos een extreem hoog gezongen noot in die ze daarna in steeds kortere afstanden wist te raken. Even adembenemend was Quasimodo van Charly Parker. Op deze Bebop-evergreen had Jordan een tekst geschreven die Bong niet alleen razendsnel maar ook met humor en overdadige muzikaliteit zong.
Sinti Roots – Roma song
Bongs praatjes werden steeds opener en ze durfde zich kwetsbaar op te stellen. Ze vertelde dat Sinti en Roma verschillend muziekrepertoire doorgeven en dat mensen afkomstig uit de Sinti gemeenschap normaal gesproken geen Roma songs gebruiken. Voor de traditional O poštaris avel, alleen begeleid door de bassist, maakte ze gelukkig een uitzondering: wat een warmbloedig stemavontuur!
Samba toegift
Als toegift gaven Bong en haar band de One Note Samba van Antônio Carlos Jobim perfect ingeleid in het Braziliaans. Zo eindigde een heerlijk aanstekelijke avond waarin de soliste niet zomaar verhalen vertelde, maar duidelijk wist waarover ze zong.
Foto’s: Oh Weh, Jens Vajen, Stefanie Zehender, Eddy Westveer
De recensie verschijnt ook op https://denieuwemuze.nl/category/recensies/